سوم شعبان، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ بلکه سرآغاز فصل جدیدی در تاریخ حریت و آزادگی است. در این روز، خانهی کوچک حضرت علی (ع) و فاطمه زهرا (س) میزبان مولودی شد که فرشتگان هفت آسمان برای تماشای قنداقهاش صف کشیدند. او آمد تا «ثارالله» باشد و نبض تپنده حقطلبی در رگهای زمان.
امام حسین (ع) فراتر از یک مذهب یا جغرافیا، آموزگار بزرگ انسانیت است. او به جهانیان آموخت که «مرگ با عزت، به از زندگی با ذلت است». میلاد او، میلاد امید برای تمامی ستمدیدگانی است که به دنبال نوری در تاریکی ظلم میگردند. او کسی است که پیامبر اکرم (ص) در شأنش فرمود: «حُسَیْنٌ مِنِّی وَ أَنَا مِنْ حُسَیْنٍ»؛ پیوندی ناگسستنی میان رسالت و امامت که در وجود او تجلی یافت.
او که در دامان وحی پرورش یافته بود، حتی در سختترین لحظات تاریخ نیز از هدایت و دلسوزی برای خلق باز نایستاد نام مبارک او همواره با واژگانی چون وفا، شجاعت و رحمت بیکران گره خورده است؛ چنان که حتی قرنها پس از حضورش، یاد و نامش لرزه بر اندام ظلم میاندازد و پناهگاه قلبهای شکسته و امیدوار است. میلاد او، میلاد امید برای تمام کسانی است که به دنبال معنای حقیقی عزت در زندگی میگردند و میخواهند در مسیر سعادت، چراغی روشن پیش روی خود داشته باشند. این روز بزرگ، بهانهای است برای بازگشت به فضیلتهای اخلاقی و تماشای جلوه کامل جمال و جلال الهی در قامت «سیدالشهدا». در این روزهای لبریز از نور و سرور، با دلی سرشار از ارادت، این میلاد خجسته و فرخنده را به تمامی عاشقان و دلدادگان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در سراسر جهان تبریک و تهنیت میگویم.
مرکز اسلامی و فرهنگی اهل بیت ع – زوریخ – سوئیس
