حضرت ابوالفضل العباس (ع) در چهارم شعبان سال ۲۶ هجری قمری در مدینه منوره به دنیا آمد؛ پدر بزرگوار ایشان امیرالمؤمنین امام علی (ع) و مادر گرانقدرشان فاطمه کلابیه معروف به «امالبنین» است که به توصیه عقیل و به جهت اصالت و شجاعت خانوادگی برای همسری امام انتخاب شده بود. ایشان تنها یک همسر به نام «لبابه» دختر عبیدالله بن عباس (پسرعموی پیامبر) داشتند و از این پیوند خجسته، صاحب فرزندانی شدند که در منابع تاریخی عمدتاً از دو پسر به نامهای فضل و عبیدالله یاد شده است که نسل ایشان از طریق عبیدالله ادامه یافت.
شخصیت عباس بن علی (ع) چنان با عظمت و شکوه درآمیخته است که تاریخ، او را فراتر از یک جنگاور، به عنوان مظهر کامل معرفت و ادب میشناسد. او که در دامان خورشید ولایت پرورش یافته بود، از همان کودکی چنان شیفته و ذوب در ولایت برادرانش حسن و حسین (ع) بود که هرگز پیش از آنان نمینشست و آنان را جز با خطابهایی سرشار از احترام صدا نمیزد. این ادب، نه از روی ترس یا عادت، بلکه برخاسته از بصیرتی نافذ بود که مقام امام را به خوبی درک میکرد. در واقعه جانسوز کربلا، او تنها یک علمدار نبود، بلکه پناهگاه و مایه آرامش خیمهها بود؛ همان کسی که وقتی بر اسب مینشست و به سوی شریعه فرات میتاخت، لرزه بر اندام سپاهیان دشمن میانداخت، اما قلبش تنها برای لبهای تشنه کودکان و غربت برادرش میتپید. او با دستان بریده، مشکی دریده و چشمی خونین، به بلندای تاریخ ثابت کرد که وفاداری، ایستادن پای آرمان تا آخرین قطره خون است. ایثار او در کنار فرات، وقتی که جرعهای آب ننوشید تا همدرد حسین (ع) باشد، حماسهای خلق کرد که قرنهاست قبلهگاه آزادگان جهان گشته و لقب «بابالحوائج» را برازندهی مقام قدسیاش ساخته است.
فرارسیدن سالروز ولادت فرخنده و خجسته قمر بنیهاشم، علمدار دشت کربلا و مظهر غیرت و مردانگی، حضرت ابوالفضل العباس (ع) بر شما و تمامی شیفتگان راه حق و فضیلت مبارک و تهنیت باد.
